روزمرگی

مستی بیاور پیش من . . .

rroozzmmaarreeggii — Mon, 18 Aug 2008 11:19:18 GMT

هرگـــــــــــــــــز ندانم راندن ِ مَستی که اُفتد بر درم

درخانه گر مِـــــــی باشدم پیشش نَهم با وی خورم

مستی که شد مهمان من، آن ِ منست و جان ِ من

تاج من و ســـــــلطان من تا بر نشــــــــــــیند بر درم

ای یار ِ من ای خویش ِ من، مستی بیاور پیش ِ من

روزی که مستی کــَم کنم از عمر خویشش نشمرم

چند آزمایم خــــویش را وین عقـــــــــل دور اندیش را

روزی که مستــم کشتی ام، روزی که عاقل لنـــگرم

پی نوشت : اون چیزی که در زیر خط اول اکثر دوستان فکر کرده اند امضاء منه، امضاء من نیست و نوشته شده " بتاریخ ِ" . . . .

مسابقه محله یا المپیک 2008 پکن ؟؟!!

rroozzmmaarreeggii — Fri, 15 Aug 2008 14:19:18 GMT

از آنجایی که با افتتاح المپیک راه افتخارآفرینی باز شده و همین طور ورزشکاران، دلاوران و نام آوران ما مشغول افتخارآفرینی هستند و توجه رسانه های غربی را به قدری جلب کرده اند که فدرر و نادال نکرده اند و همینجور رسانه های غربی دنبال آنها موس موس می کنند که بیایند با آنها مصاحبه کنند توجه شما را به مصاحبه با این عزیزان جلب می کنم:

بانوی قایقران محترم- مقام: چهارم در گروه چهار نفره

خبرنگار: مسابقه چطور بود؟

قایقران: خیلی سخت بود، اصلا شبیه بازی تو زمین خاکی های خودمان نبود. رقبام خیلی بازی رو جدی گرفته بودند انگار نه انگار المپیک برای نزدیک شدن کشورها و پیام صلح و دوستی می باشد.

خبرنگار: چی شد که به این مقام رسیدین؟

قایقران: راستش این بادی که می وزید خیلی تاثیر داشت اصلا نمی دونم چرا فقط برای من باد می اومد، تا کی باید در میادین ورزشی شاهد باشیم حق ورزشکارای ما خورده بشه. ولی با این وجود من به نظر خودم نتیجه ی خوبی گرفتم. (به خدا این یک جمله رو خودم شنیدم.)

تست: قایقران محترم فوق در صورتی نتیجه ی بدی می گرفت که بین چهار نفر:

الف. پنجم می شد.

ب. ششم می شد.

ج. هفتم می شد.

د. غرق می شد.

خبرنگار: و حرف آخر.

قایقران: من خیلی خوشحالم که بین ورزشکارای های لول یعنی سطح بالا (به خدا خودش گفت) بودم و از اینکه پرچم رو در مراسم افتتاحیه دادند دستم از همینجا از آقای رضازاده و پزشکشون تشکر می کنم و این برام به اندازه ی مدال طلایی که چینی ها از خیابون منیریه بخرن با ارزش تر بود و از طریق برنامه ی شما اعلام می کنم حاضرم تا المپیک 2036 پرچم کشورم رو دستم بگیرم و توجه رسانه ها رو جلب کنم.

خبرنگار: سرکار خانوم! ببخشید شما روز حمل پرچم عینک ته استکانی زده بودید و الان عینک ندارین، علتشو می خواستم بدونم.

قایقران: اون روز قرار بود من یه عصا هم دستم بگیرم که دنیا بفهمه زن ایرانی اگه کور و کچل و لنگ هم باشه باز می تونه پرچم کشورش رو نیگر داره.

آقای قایقران - مقام: پنجم بین شش نفر

خبرنگار: قربان! هیچم شدید. تبریک می گم.

قایقران: من هم این پیروزی رو تبریک می گم به ملت شریف ایران و خونواده ام.

خبرنگار: چی شد که اینجوری شد؟

قایقران: من یک هفته پیش حال تهوع داشتم. (عین همینو گفت) رودخونه شونم یک خورده کج بود.

خبرنگار: چی شد که ناپرهیزی کردین و آخر نشدین؟ شما فکر هموطنانی رو نمی کنین که ناراحتی قلبی دارن؟

قایقران: تا صد متر پایانی من نفر آخر بودم ولی نفهمیدم چی شد یه دفعه یه نهنگ نفر جلویی منو خورد و اینجوری شد که من این مقامو از دست دادم، ایناها، اینم بقایای نفر ششمه. خیر نبینه.

خبرنگار: حالا الان شما رکوردتو می دونی؟

قایقران: نه. ولی فکر کنم رکورد بازی های المپیک 1936 برلن رو زده باشم.

خبرنگار: نه. متاسفانه ریدی، رکورد داهات تونم نتونستی بزنی.

خانم تیرانداز- مقام: شصتم بین شصت و چهار نفر

خبرنگار: از آنجایی که اولین تیراندازهای دنیا ایرانی بودند ما در خدمت افتخار تیرکمون کشورمون هستیم. خانوم چی شد که شما به این مقام نائل شدین؟

تیرکمون: راستش من داورو هدف گرفتم ولی متاسفانه ایشون جا خالی داد و تیرم خورد به سیبل. من همینقدر که تیرم وسط راه نیفتاد و رسید به سیبل خدا را شاکرم. اگر کمی شانس می آوردم و همه ی تیرهام می خورد وسط الان قهرمان بودم.

سوال اس ام اسی: به نظر شما آن چهار نفر دیگر چه افرادی بودند؟

الف. اسکول

ب. اون یارو پرنده هه که تو رابین هود می گفت شهر امن و امان است و تیر می زد به آسمون.

ج. دالتون ها

د. داروغه ی ناتینگهام

قهرمان بوکس- مقام : حذف شده ی شل و پل

خبرنگار: آقا شما می تونین صحبت کنین؟

بوکسور: بله. خدا را شاکرم که زنده از زیر دست حریفم اومدم بیرون و این پیروزی رو تقدیم می کنم به همشهری هام چون تو فرودگاه همه می گفتن زنده برنمی گردی.

خبرنگار: چی شد که چهار امتیاز کسب کردی؟

بوکسور: ببینید، بوکس ورزش سنگینیه، حریفم بعد از نیم ساعت بازوهاش درد گرفت و بی خیال شد و من تونستم یک هوک راستم رو به هدف بنشونم. و می بینید که فعلا دکترها دستم رو گچ گرفتن تا اعزام شم آلمان و اونجا عملم کنن.

خبرنگار: چطور شد که شما دستکش هاتون رو جا نذاشتین ایران؟

بوکسور: حقیقتش ما از ایران اصلا دستکش نیاوردیم، گفتن برین اونجا چینی اصل بخرین، ما هم دیروز رفتیم از جمعه بازار اینا رو خریدیم هرکاری هم کردیم تو مترو و مینی بوس نشد جا بذاریم هی یه چینی فضول اونها رو بر می داشت می داد دستمون.

خبرنگار: تو المپیک های آینده از این حریفت انتقام می گیری؟

بوکسور: البته. ولی به شرط اینکه من یه میله ی آهنی دستم باشه، دستهای اونو هم قپونی بسته باشن.

قهرمان دوچرخه سواری- مقام: اصلا به خط پایان نرسید.

خبرنگار: قربان! بگید به هموطنان عزیز که چی شد شما جوگیر شدی و حتا آخر هم نشدی؟

رکابزن: با سلام و فرا رسیدن این ایام. ما چرخهای دوچرخه هامون قرار بود از سوییس بیاد که هر کاری کردیم نیومد. این بود که من دوچرخه رو گرفتم کولم و دویدم. وسط راه خسته شدم یه وانت گرفتم و از همه جلو زدم و تا مدال المپیک فاصله ی چندانی نداشتم ولی یارو وانتیه هموطن از آب دراومد منو برد منزلش، هرچی گفتم برادر! منو ببر خط پایان من اومدم برای کشورم افتخار کسب کنم به خرجش نرفت که نرفت. یه چایی داد خوردیم و الان هم که در خدمت شماییم.

خبرنگار: پس اون دو تا هم تیمی هاتون چطوری بدون چرخ تونستن به خط پایان برسن؟

رکابزن: یکی شون که یه قهرمان ماراتن رو استخدام کرد، دوچرخه رو گذاشت رو کول اون و خودش با تاکسی رفت تا خط پایان. اون یکی هم چرخ های یه لودر رو وصل کرد به بدنه ی دوچرخه اش. الان هم شنیدم فقط رباط صلیبی ش پاره شده که قراره پزشک خلیلی عملش کنه.

خبرنگار: شما از اینکه مقامی کسب نکردین ناراحت نیستین؟

رکابزن: نه. ما اینجا نیومدیم برای کسب مقام ما اومدیم تا با کسب تجربه خودمونو برای میادین بزرگتر آماده کنیم!

قهرمان بدمینتون- مقام : بی مقام، له شده در بازی نخست

خبرنگار: قربان! اول بفرمایید شما با این هیکل و استیل و قیافه و این وضع بازی که انگار دستتونو گرفتن مستقیم از پارک لاله آوردن پکن چه جوری جواز حضور در المپیک گرفتی؟

بدمینتون باز: مگه فکر کردین جواز المپیک جواز آژانسه که نشه گرفت.

خبرنگار: شما چه مدت در اردو بودین؟

بدمینتون باز: ما نه ماه برای شرکت در مراسم افتتاحیه در اردوی شبانه روزی بودیم.

خبرنگار: تو مراسم خیلی خوب بای بای می کردی، دیگه چه شیرینکاری هایی بلدی؟

بدمینتون باز: صدای هلیکوپتر در میارم.

خبرنگار: یک و یک و یک، دو و دو و دو، مسابقه ی محله.

برداشت از وبلاگ ورطه .

5 قانون مهم همسرداری !

rroozzmmaarreeggii — Thu, 14 Aug 2008 08:34:36 GMT

قانون طلايي اول:

بايد زني داشته باشيد که در کارهاي خانه کمک کند،خوب آشپزي کند، گردگيري کند

قانون طلايي دوم:

بايد زني داشته باشيد که سرگرمتان کند، شما رابخنداند، باعث فراموشي غصه شود

قانون طلايي سوم:

بايد زني داشته باشيد که بتوانيد به او اطمينان کنيد و مطمئن باشيد هيچوقت به شمادروغ نميگويد

قانون طلايي چهارم:

بايد زني داشته باشيد که در کنارش به آرامش برسيد و از بودن با او لذت ببريد

یا امام رضا یه دوست دختر به من بده . . .

rroozzmmaarreeggii — Sun, 10 Aug 2008 21:51:18 GMT

بچه که بودم یه بار با خانواده رفتیم مشهد. مامانم چون اعتقادات مذهبی داشت به منو داداشم گفت: چون شماها بچه اید و امام رضا خیلی بچه ها رو دوست داره وقتی وارد حرم شدیم اولین چیزی که از امام رضا میخواید این باشه که بهش بگید : یا امام رضا هر چه زود تر یه خونه به ما بده !

انگار امام رضا بنگاه معاملاک ملکی داشت اون زمان.

اون زمانا تو شهرستان روابط بین دختر و پسر مثل الان نبود و اگه میخواستی با یه دختر دوست بشی باید هفت خوان رستم و رد میکردی. اول باید یه شیش ماه از در مدرسه شون می افتادی دنبال دختره ! تازه بعدش اگه از دست برادراش و بچه محل هاش و پاترول های کمیته و بسیج جون سالم بدر میبردی نوبت این بود که شماره تلفنت روی یه کاغذ رنگی قرمز بنویسی و روش هم بنویسی "تقدیم به عشق" و یه روز بری جلو و بگی : ببخشید میتونم چند لحظه مزاحمتون بشم ؟! و بعد شماره ات و بدی بهش ! تازه اگر دختره اَن محلت نمیکرد و شماره ات و میگرفت اول ِ مصیبت عظما بود. چون باید طوری برنامه ریزی میکردی که وقتی طرف زنگ میزنه خودت گوشی رو برداری وگرنه اگه مامان خانوم گوشی رو برمیداشت طرف یا مجبور بود الکی بگه : ببخشید منزل آقای احمدی و یا مجبور بود خفه خون بگیره و حرف نزنه و اون وقت بود که مامان خانوم پشت تلفن طرف و می شستش و آب می کشید و و ِلاش میکرد رو بند رخت تا خشک بشه که : آی دختره ی چطور فلان شده!چی میخوای از جون پسر ما ؟ دست از سر پسر ما بر میداری یا بیام در خونه تون به بابا مامانت بگم ؟!

اصولآ این جمله درون زمان کارساز ترین حربه برای دفع بلا از طرف خانواده ها بود چون در حکم دریدن بکارت یه دختر محسوب میشد اگه به مامان و باباش اطلاع داده میشد که با یه پسر دوسته.

از چت و ایمیل و اس ام اس و موبایل هم خبری نبود. واقعآ قحط وسایل ارتباطی بود ها !

حالا تو این هاگیر واگیر که ما تازه تلفن دار شده بودیم و اگه صدای رینگ تلفن در میومد اول خواهر کوچیکه چار دست و پا گوشی رو بر میداشت و با اَد َ اودو جواب یارو رو میداد و بعدش برادر کوچیکه با دعوا و مرافهه گوشی رو ازش میگرفت و مثل یه مرد ۵۰ ساله صداش و کلفت میکرد و میگفت : الو - بفرما - با کی کار داری ؟ و بعدشم تازه سروکله مامان خانوم پیدا میشد و به زور و سرو صدا گوشی رو از دست داداشه میگرفت و تا یه "الو" میگفت طرف اون ور خط خودش و باخته بود و بخیه هاش دَر رفته بود، کار من خیلی خیلی سخت بود.

همه اینا رو گفتم که بگم به دلایل ذکر شده من هرگز نتونستم در زمان نوجوانی دوست دختری داشته باشم و این قضیه برام اول به صورت یه آرزو و بعد ها بصورت یه عقده درومده بود که منم دوست دختر داشته باشم!! و همش به اون دوستام که دوست دختر داشتن مدام سفارش میکردم که اگه دوست دخترشون خواهری، دختر خاله ای، دختر عمه ای . . . داره به من معرفی کنند که منم ار قافله عقب نمونم !!!

دوستامم که خودشون یه زور یکی رو تور کرده بودند اگه طرف فامیل به درد بخوری داشت میخوابوندنش تو آب نمک برای روز مبادای خودشون !!

بهر حال ما وقتی به مشهد رسیدیم و وارد حرم شدیم مامانم گفت : بچه ها اونی که بهتون گفتم از امام رضا بخواید !!

منم سرم و انداختم پایین و مثل بُــــــــز تو دلم اول به امام رضا گفتم : یا امام رضا یه دوست دختر به من بده و بعد هم برای اینکه وقت کم نیارم سریع با صدای بلند گفتم : یا امام رضا ! یه خونه به ما بده!! که دیدم مامانه یکی زد پس کله ام و گفت : یـــــــــــواش !! تو دلت بگو، آبرو حیثیتمون و بردی ! همه اینجا فهمیدین که ما خونه نداریم و مستاجریم .

این باعث شد که تا همین چند وقت پیش عذاب وجدان داشته باشم که اگه دیر خونه دار شدیم بخاطر این بوده که من اول از امام رضا یه دوست دختر خواستم !

البته گرچه خودم و هیچ وقت نبخشیدم و تا مدتها دچار عذاب وجدان بودم. چون امام رضا نه تنها خونه دارمون نکرد بلکه تا مدتها حتی ما رو دایورت کرده بود رو نوک ِ مناره های حرمش و روی ما رو هم زمین انداخت و یه دوست دختر هم به ما نداد. احتمالآ گفته : حالا گیریم که من یه دوست دختر هم بهت دادم چطور میخوای باهاش صحبت کنی با این وضع تلفن خونه تون ؟!

حالا یا امام رضا ! من که میدونم اون زمان که رومون و زمین انداختی ملاحظه تلفن خونه مون رو کردی ولی الان دیگه احتمالآ باید بدونی که یه خط تلفن خونه دارم و دو خط هم موبایل و طرفم الان دیگه واسه خودش خانومی شده انشالله! دِ بجمب سر ِ جدّت !! فرصت داره از کف میره . فقط شماره تلفنشم بدی بخــــــــــــــدا خودم پیگیری میکنم و پیداش میکنم !

داشتم با دوستم صحبت میکردم میگفت : پسر من وقتی خالی میبندم اونقدر طبیعی خالی میبندم که عمرآ کسی متوجه بشه و تمام اطرافیانم باور میکنند.

گفتم این که چیزی نیست بابا جون. من وقتی خالی میبندم علاوه بر اینکه دیگران باور میکنند بعد از مدتی خودمم کاملآ باورم میشه! مثلآ وقتی برای نرفتن به مهمونی بهونه میارم که تصادف کرده ام وقتی میرم سوار ماشینم بشم و یه خط رو ماشین میبینم با خودم میگه : اَک ِ هِی !! نسناس زده و رفته !! از مهمونی مونم انداختمون. و تا مدت ها دنبال یارو میگردم که زده و رفته !!!!!! حالا خدا رو شکر بعدش به خودم مسلط میشم وگرنه ممکنه برم ازش شکایت هم بکنم !!!!!

یه بار داشتم با یه دختره چت میکردم و پیتیکو پیتیکو مثل حضرت ذوالجناح یورتمه میرفتم. دختره گفته بود : که دانشجو پزشکیه ( اروای عمه اش – احتمالآ آمپول زنی – تزریقات چی، چیزی بوده ) و تو تهران درس میخونه و . .

از خدا که پنهون نیست از شما هم نباشه، ما هم گفته بودیم که مهندسیم و خونه مون جردنه و . . . .

اسم و سن و محل زندگی و . . . ازش پرسیدم و کار رسید به مشخصات ظاهری! منم پینگیلیش تایپ میکردم .

Vazn ?

Sabze ei ya sefid ?

Laghari ya topol mopol ?

نمیدونم چی شد که در حین چت کیبوردم فارسی شد . اومدم بنویسم ?ghad ،که چون کیبوردم فارسی شده بود تایپ شد: لاشی ؟

طرف اول چند لحظه ای سکوت کرد و بعد شروع کرد به دری وری گفتن : که لاشی عمه اته ! لاشی اون . . . اته ! کثافت بی شعور ِ ایکپیری ! فکر کردی همه مثل خودتن لجن ؟!

حالا ما هی میخوایم حالی کنیم به طرف که چه اتفاقی افتاده مگه مجال میداد لا مصـــّــب !

هیچی دیگه آخرش نشد که بشه. خب بچه های عزیز، ما ازین داستان چه نتیجه ای میگیریم ؟؟

خانوم ما بگیم ؟ - بگو عزیزم.

ما ازین داستان نتیجه میگیرم که باید همیشه حواسمون به زبان کیبوردمون باشه.

آفرین، صد آفرین، پسّر ِ خوب و نازنین، فرشته ء روی زمین ، سیبیل کلفت نازنین ، از مدرسه تا مدرسه . . .

دبیرستان که بودم یه دوست داشتم که خیلی فیلم تر از من بود. یه پیکان چراغ بنزی ِ سپر جوشن داشتن که گه گاهی که باباش نبود ورش میداشت و میومد سراغ ما که بریم که . . . چرخی بزنیم.

گه گاهی هم که دُخی مُخی کنار خیابون بود به عنوان مسافر سوارش میکردیم ( مدیونید اگه فکر کنید میبردیمشون بیابون های جاده قم ) و به بهانه مسافر کشی کمی باهاشون ل ا س میزدیم و کمی از عقده هامون وا میشد.

این دوستمون اصولآ عادت داشت که مردم و بزاره سر ِ کار !! و وقتی پیر مرد پیر زنی رو به عنوان مسافر سوار میکردیم الکی پشت فرمون خودش و میزد به غشی !! و دست و پاش و تکون میداد و حالت تشنج میگرفت و از دهنش کف میداد بیرون و . . .

مسافرا هم کلی تعجب میکردن و می ترسیدن و هی به من که صندلی جلو نشسته بودم میگفتن : آقا تروخدا نگهش دار! الان زبونش و گاز میگیره ! آقا تروخدا !! الان تصادف می کنیم !

منم خیلی خونسرد بر می گشتم عقب و دلداریشون میدادم که : نـــــــــه! حاج خانوم نگران نباشید ! این عادتشه ! الان درست میشه ! همیشه همینجوری میشه و خودش بعدش درست میشه !

حالا اونا از ترس رنگ و روشن پریده بود و زبونشون بند رفته بود ما هم راحت و ریلکس براشون توضیح میدادیم و دلداریشون میدادیم.

تا اینکه یه بار در حین همین جنگولک بازیا که یه پیر مرد و دو تا خانوم که انگار تازه از مهمونی بر میگشتن و سوار کردیم.

این رفیق ما هم نسناس گاهی بدون هماهنگی با من یهو خودش و میزد به غشی و تشنج !

درون لخظات واقعآ منم برای چند لحظه اول دست و پام و گم میکردم و فکر میکردم واقعا تشنج کرده.

همینطور که این داشت رانندگی میکرد و از دهنش کف میداد بیرون و پشت فرمون حالت تشنج گرفته بود و مسافرا هم عقب ماشین جیغ و ویغ میکردن و سر و صورتشون و چنگ میزدن و منم سعی میکردم آرومشون کنم، یهو یه پاسبان راهنمایی رانندگی که سر خیابون واستاده بود بهمون ایست داد.

درون لحظه خود من واقعآ تشنج گرفتم و دست و پام شروع کرد به لرزیدن و فقط از دهنم کف خارج نمیشد.

جالبش اینجا بود که رفیق ما که در حالت تشنج بود با ایست افسره ماشین و زد کنار ولی همچنان به کارش ادامه داد.

این مسافرا هم که رنگ به رخسارشون نمونده بود سریع پریدن پایین و از افسره کمک میخواستن و هوار هوار یَـــک کمک کمکی میکردن و بالا و پایین می پریدن که انگار نِــشادُر کردن ما ت ح ت ش و ن.

من نشسته بودم تو ماشین و فک میکردم الانه که این رفیق ما پاش و بزاره رو گاز و دِ برو که رفتی !!! که دیدم این لا مصب همچنان پشت فرمان داره تکون تکون میخوره !!!

جل الخالق !! من زبونم بند اومده بود.

افسره با دست پاچگی خودش و رسوند کنار ما و این رفیق ما رو از ماشین کشید بیرون و دستش و گذاشت بین دندوناش که زبونش و گاز نگیره و . . . .

حالا ملت هم جمع شده بودن و منم بد تر از همه دست و پام و گم کرده بودم و . . . این رفیق ما هم جدی دست از کارش بر نمیداشت. خدایی من که از ترسم پاپیون کرده بودم !!!

خلاصه بعد از چند دقیقه بالاخره رضایت داد که آروم بشه ولی همچنان تمارض به ضعف و بی حسی میکرد.

افسره بعد از اینکه این آروم شد کمی باهاش صحبت کرد و دلداریش داد که : نه بابا جان چیزی نیست. الان خوب میشی و . . . .

و شروع به سوال جوابمون کردن. سوال هاشم از من میپرسید چون مثلآ رفیقمون خیر سرش در حالت عادی نبود. منم که انگار خدا آفریده برای اینکه درین جور مواقع بند و به آب بدم، ولی خدا رو شکر جم و جورش کردم و متعجبانه بهش گفتم سابقه همچین بیماری نداشته و این اولین باره که همچین اتفاقی می افته و . . .

بعد از اینکه کمی آب زدن به صورت این و مثلآ حالش و جا آوردن، افسره از رو خیر خواهی مگه میزاشت ما بریم خونه!!! منم که خیر سرم اون زمانا مثل ماس، رانندگی بلد نبودم.

افسره بنده خدا بعد از اینکه مسافرا رو راهی کرد کلاش و گذاشت رو داشبورد و نشست پشت فرمون تا ما رو برسونه به خونه چون میگفت ممکنه دوباره این اتفاق بیوفته.

حالا ما هی قسم و آیه که نه دیگه اینطوری نمیشه ولی افسره نه تنها به خرجش نمی رفت که حتی به درجش هم نمی رفت.

خیلی مودب نشستیم تو ماشین و کمی راه رو طی کردیم که این رفیق ما دوباره خودش و زد به غشی !!! من که دیگه کاملآ عصبی شده بودم و از ترس کنترل رفتارمم از دست داده بودم و از طرفی شک کرده بودم که نکنه این واقعآ غشیه و ما نمی دونستیم واقعآ متعجب بودم که چرا دوباره این کار و در حضور افسره تکرار میکنه !!!! افسره بنده خدا بلا فاصله دوباره زد کنار و کمی با این رفیق ما وَر رفت تا مثلآ دوباره حالش و جا آورد.

رسیدیم در خونه دوستم و هـــــــی ما تشکر که یعنی برو دیگه بابا ! ولی افسره گیــــــــــــــــر که باید با بابات صحبت کنم که نزاره دیگه پشت ماشین بشینی و . . . .

من که دیگه کم مونده بود ب ش ا ش م به خودم. چون این رفیق ما یَک بابای حاجی بازاریِ بی چاک و دهنی داشت که نگو و نپرس. من که هر وقت زنگ میزیدم خونه این دوستم و باباش گوشی تلفن و بر میداشت از ترسم قطع میکردم.

خلاصه این رفیق ما هم که دیده بود هوا پسه مجبور شده بود برای در امان ماندن از کتک باباهه و . . . اون شب یه چند بار دیگه این فیلم و واسه خانواده اش هم بازی کنه.

یادم نمیره چند سال پیش که دوباره دیدمش و خاطرات و یاد آوری میکردیم قه قهه میزد و میگفت : آست! بعد از اون جریان یادته چه دهنی از ما سرویس شد ؟! هنوزم بابام نمیزاره پشت ماشین بشینم !! تا مدتها مجبود بودم واسه خانواده فیلم بازی کنم. بنده خدا میگفت : حالا اینا هیچی ! گریه زاری های مامانم که گه گاهی میومد بالا سرم و زار زار اشک میریخت و نوازشم میکرد از همه بیشتر اذیتم میکرد.

می گفت : هر چی ام بهش میگفتم که بابا اصلآ این خبرا نبوده . اصلآ همه چیز عمدی بوده و فیلم بوده مادره با چشای خیس و بغض میگفته : الهی قربونت برم پسرم که اینقدر صبوری!! ماشالله چه روحیه ای داره ! میخواد که ما ناراحت نشیم و خیالمون ناراحت نباشه همش میگه شما نگران نباشید. خودم عمدی تشنج کردم و . . .

خدا بیامرزدش ! این دوستمون چار پنج سال پیش تو یه سانحه تصادف به رحمت خدا رفت.

شب های جمعه . . .

rroozzmmaarreeggii — Sat, 09 Aug 2008 06:18:18 GMT

امام جمعه موقت تهران در سخنرانی خطبه دوم نماز جمعه در مورخ ۲۸/۴/۸۷ : ( نقل به مضمون )

ببینید در بین ماه های خداوند ماه هایی هست که خداوند متعال آنها را از سایر ماه های دیگر متمایز کرده اند. مثل ما رجب ! همانند شب جمعه که با بقیه شب های هفته کاملآ فرق داره !!!!!

پی نوشت بی ربط :

لـــب بر لــــــــب کوزه بردم از غایت آز

تا زو طلبـــــــــــــم واسطه ء عمر دراز

لب بر لب من نــهاد و می گفت به راز

مِــی خور که بدین جهان نمی آیی باز

بالاخره زرد یا قهوه ای ؟؟

rroozzmmaarreeggii — Wed, 06 Aug 2008 12:09:18 GMT

دیدید بعضی وقتا تمام تلاشت و میکنی تا چیزی رو به کسی اثبات کنی ولی نمیتونی و بعدش احساس عجز میاد سراغت ؟

مثلآ داری با یه نفر در مورد رنگ مبل های خونه شون بحث میکنی و میگی وای رنگ مبلاتون (خیر سرت ) چقد قشنگه !! و طرف بر میگرده میگه : آره من رنگ قهوه ای سوخته خیلی دوست دارم به همین خاطر هم سِت ِ مبل هام و قهوه ای انتخاب کردم.

درون لحظه فکِــت می افته پایین و میگی : ولی عزیزم مبلای شما قهوه ای نیست. زرده !

و طرف اصرار میکنه که نه قهوه ایه !! شما درین لحظه که با این آدم تنها تو خونه هستید ( به صورت شرعی البته ) و هیچ چیز دیگه ای هم به رنگ قهوه ای و یا زرد تو خونه نیست که بتونی با استفاده از شباهت رنگ اونا این بابا رو متوجه اشتباهش کنی چه کار میکنید ؟

اگه خیلی خود دار نباشید ممکنه با چوبی، میله ء بارفیکسی ملاقه ای چیزی بزنید فرق کله بابا ( البته اینقدر خشونت نیاز نیست و بهتره به روش امام موسی کاظم -ع-کظم غیظ فرمایید !) و پاسپورتش و برای سفر به سرای باقی صادر کنید و اگه آستانه تحملتون مثل من پایین باشه ممکنه کله مبارک و با کلیه مخلفات داخلش محکم بکوبید به دیفال ! ( دیوار سابق ).

ولی بالاخره چاره کار کجاست آیا ؟ ها ؟ ها ؟ با تو ام آ ؟

خب بینندگان عزیز، در این زمان برمیگردی به طرف میگی: اصلآ بریم بگیم حسین قـُــلی بیاد بگه مبلاتون چه رنگیه !! طرف برمیگرده میگه : اوهوکی ! حسین قلی که فامیل شماست ! معلومه که طرف تو رو میگیره. اصلآ من حسین قلی رو قبول ندارم !!

تو در حالی که دیگه داری صورتت و چنگ میزنی و موهات و میکنی طوری که مشکل شرعی پیش نیاد بر میگردی میگی : اوکی خودت بگو پس کی و قبول داری تا اون و صدا کنیم؟

حالا چی میشه ؟

آهـــا، در حالتی که شما از رنگ زرد ِ مبل طرف مطمئن باشید این تنها راه چاره واسه شماست که هر کی و که صاحب مبل قبول داره، اجازه بدید بیاد تا بین شما و ایشان حکمیت کنه. درسته که انشالله ؟ خب اگه تا اینجا درسته موافقت خودتون و با یه صلوات قرّا اعلام بفرمایید.

طرف میگه : من آقا یا خانم شانداس بانقالو شَمبول قیطان ( که زین پس درین متن شانداس نامیده میشود ) رو قبول دارم چون هم دوستمه هم به صداقتش ایمان دارم. اوکی ! جناب شانداس رو صدا میکنید و میگید: شانداس جان، جونِ عزیزت این مُبلا چه رنگیه ؟ زرده یا قهوه ایه ؟

اگه شانداس حرف شما رو تایید نکرد، یعنی که جنابعالی دچار مشکل کوررنگی هستید و بهتره به چشم پزشک مراجعه کنید و ضمنآ بهتره در جاهای اینچنینی گنده گ و ز ی نفرمایید.

ولی . . . .

ولی اگه شانداس هم حرف شما رو تایید فرمود و گفت : ( پرده - مبل ِ خونه تون ) زرده، و صاحب مبل حرف اونم قبول نکرد یعنی چی ؟ چه نتیجه اخلاقی میشه گرفت به نظر شما؟

زیاد به اون دوگوله فشار نیارید و اجازه بدید آکبند بمونه چون من کار شما رو راحت کردم و نتیجه اخلاقی رو این پایین نوشتم واستون.

فکر میکنم بشه نتیجه گرفت که صاحب مبل دچار کور رنگیه یا اینکه اصلآ فرق بین رنگ ها رو نمیدونه. ها ؟ درسته یا نه ؟

خب حالا چرا اینوگفتم ؟ هر کی تونست بفمه ۲۰ امتیاز واسه خودش منظور کنه.

چون یه آدم بی نام و نشونی!!! هست که گاهی برای من قابل ترحمه !

این آدم هر چند وقت یه بار که نظر های منو تو بلاگ این و اون میبینه فکر میکنه که من با نویسنده اون وبلاگ خارج از وبلاگستان هم رابطه دارم ( شرعی یا غیر شرعی !! ).لذا شروع میکنه به ایمیل زدن ! برای نویسنده ء اون وبلاگ که: آهـــای! چه نشسته ای که آست با منهم دوسته. اتفاقآ دیشب که خونه اش بودم کلی به ریش تو خندیدیم و مسخره ات کردیم. گاهی هم میگه : دیشب که تو بغلش بودم کلی به ریش تو خندیدیم و . . . .یا اینکه میگه: وای وای ! میدونی آسِت بهت میگه . . ( بـــــــــوق ) . . ؟

یا اینکه اضافات میفرمایند : میدونی آسِت در مورد تو چی فکر میکنه ؟ آست فقط میخواد تو رو بازی بده. میخواد فقط ازت {سوء} استفاده کنه.

یا اینکه فتوا صادر میکنند که : نمیدونی آست در مورد تو به جناب ایکس و خانم ایگرگ چها که نمیگه !! میگه : تو اِلّی و بِلّی و . . . و کلی ازین سخنان نغز.

حالا چی میشه ؟ آهـــــــــا ! بگو خب! تا بقیه اش و واست بگم. گفتی ؟ آباریکلا.

"دوستی" که این میل ها رو "دریافت میکنه" یا :

۱) میزنه پشت دستش و با خودش میگه : ای دل غافل! دیگه به هیچکس نمیشه اعتماد کرد ها. ببین این آست عجب حروم لقمه ای بود و ما نمی دونستیم !!

و فکر هم نمیکنه که این کار دارای هیچ منفعتی برای آست نیست و . . . .

و یا اینکه

۲) از مخش کمی کار میکشه و با خودش میگه : آست مگه چه اطلاعاتی در مورد زندگی خصوصی من داره که بخواد به ریش من بخنده و یا به بقیه بگه غیر از یه سری اطلاعات عمومی که همه با توجه به نوشته های تویِ وبلاگم در مورد من دارند ؟؟ مگه آست اصلآ منو میشناسه ؟ اصلآ با این کارش مگه چه سودی میتونه ببره ؟ و بعد هم یه نتیجه گیری میکنه و اون میل و یا آف لاین و یا هر کوفت دیگه رو مثل یه میل اسپم دیلیتش میکنه. از فرداش هم که واسه آست نظر میزاره و یا صحبت میکنه تغییری در رفتار و گفتارش نشون نمیده و انگار نه انگار که چیزی در مورد آست شنیده، آخه چون قبلآ اعتراف کرده که آست و شناخته و اینا . . .

خب حالا این آدم قابل ترحم که گفتم ایمیل میفرسته به این و اون گاهی به مقصودش میرسه و گاهی هم نمیرسه. اگه نرسید که هیــــچ. ولی اگه رسید و موفق شد نظر دوستی رو در مورد من عوض کنه من باید به نظرتون چکار کنم؟ حالا شد قضیه صاحب مبل و اون مهمونه !

( از دادن راه کارهایی که با جملات ِ به . . . . . م شروع میشوند اکیدآ خودداری فرمایید )

من باید با اون دوست عزیزی که بر اساس یه ایمیل بدون نام و نشان نظرش نسبت به آست عوض شده چکار کنم و چه توضیحی بهش بدم ؟؟

من مجبورم به طرف بگم که : والله بالله ( قِلم بده و وِلم بده بزار برم ) من چیزی در مورد تو به کسی نگفتم و اصلآ همچین عادتی ندارم که بخوام در مورد کسی با یکی دیگه صحبت کنم

ولی اون میگه : نه ! مطمئنم تو بدگویی ِ منو به فلانی و بهمانی کردی .

من برای اینکه حرفم و اثبات کنم باید چیکار کنم به نظر شما ؟ آباریکلا . درست حدس زدید .

مجبورم بگم : آی فلانی و بهمانی و برای اطمینان بیشتر آی فلانی ها و بهمانی ها ! بیاید هر چی از من در مورد این دوستمون شنیدید جلو روی خودش بگید تا باورش بشه که من بدگویی ایشان را نزد شما نکرده ام.

حالا دیگه اگه طرف سکوت فلانی و بهمانی و فلانی ها و بهمانی ها رو شنید و تصدیق اونا رو با گوشای خودش شنید که گفتن : (پرده ) بابا مبل خونه تون زرده، ولی بازم گفت : نه ! قهوه ایه، یعنی چی ؟ آباریکلا. یعنی اینکه طرف یا نمیخواد حقیقت و قبول کنه و یا اینکه . . . . ؟؟؟ بگید !!!

. . . . .

حالا من گرچه به هیچ وجه ( تاکید میکنم به هیچ وجه ) ازین بازی های خاله زنکی و عمو مردکی ( واژه عمو مردکی برای جلوگیری از برخوردن به جامه محترم نسوان برگزیده شده است و هیچ گونه ارزش دیگری ندارد ) خوشم نمیاد ولی مجبورم یکبار برای همیشه این جام زهر و بنوشم تا بالاخره رنگ این مبل لعنتی تشخیص داده بشه!!!

فلذا همینجا از تمام دوستای خوبم، فلانی و بهمانی و جنابان فلانی ها و بهمانی ها که این وبلاگ حقیر رو میخونن و لطف میکنند و گاهی نظر میزارن و یا . . . . و با من، مجازی یا حقیقی آشنایی دارند عاجزانه تقاضا میکنم اگه تا امروز بدی ِ کسی رو که تو وبلاگستان حضور داره، از من شنیده اند بیان اینجا و اعلام کنند که بله آست خان ِ اولیا، فلان روز برای من و یا در حضور من از فلانی ( نویسنده وبلاگ بهمان ) کلی بدگویی کردی و نکات خصوصی زندگی اش و برملا کردی و . . .

اصلآ نه ! ممکنه اینجوری رو دروایسی من گیر کنید. پس اینجا نگید. راستَقیم ( بر وزن مُستقیم ) برید به خود اون کسی که من بدگوییش و نزد شما کردم بگید. اینجوری حرف ها سهل تر بیان میشن. اینطور نیست ؟

اینجوری بالاخره معلوم میشه این مبل لعنتی زرده یا قهوه ای !!

پی نوشت : بدینوسیله از کلیه دوستانی که این نوشته مسخره من باعث هدر دادن وقت عزیزشون میشه پوزش میخوام و به شرفم ( اگه هنوز چیزی ته مونده اش باقی مونده باشه ) قسم میخورم که هرگز دیگه ازین بچه بازیا اینجا در نیارم.

یکسال پیش در چنین روزی . . . .

rroozzmmaarreeggii — Tue, 05 Aug 2008 08:31:18 GMT

بچه که بودم رادیو صبحا حوالی ساعت ۷ یه برنامه داشت به نام تقویم تاریخ که یه موزیک مسخره میزد که بیشتر شبیه موزیک متن سریال آیینه عبرت بود تا یه برنامه فرهنگی رادیویی !

مجری برنامه مثلآ میگفت : ۱۴۰ سال پیش در چنین روزی یعنی هفتم شهریور سال ۱۲۴۳ هجری شمسی آقا محمد خان قاجار در حین رفتن به خزینه (حمام) تِلِنگِش در رفت و همه بهش خندیدند.

همین امروز که داشتم میومدم شرکت تو ماشین طبق معمول رادیو روشن بود و . . .که یهو دیدم مجریه ( که حالا دیگه عوض شده ) گفت :

یکسال پیش در چنین روزی . .

با خودم گفتم زرشک بابا ! یحتمل میخواد بگه رییس جمهور محترم در یکسال پیش در چنین روزی به فلان سفر استانی رفت و یا یکسال پیش در چنین روزی ریس جمهور شاخ آفریقا هنگام خوردن غذا خار ماهی رفت تو گلوش و . . .

که شنیدم ادامه داد :

یکسال پیش در چنین روزی یعنی پانزدهم مرداد یکهزار و سیصد و هشتاد و شش وبلاگ روزمرگی به قلم آسِت راه اندازی شد و شروع به فعالیت کرد.

بعد هم پشت بندش موزیک سریال آینه عبرت و رو گذاشت. البته من هر چی فکر کردم نتونستم ربط معرفی وبلاگ خودم و با موزیک سریال آینه عبرت پیدا کنم ولی انگار منظور خاصی داشته.

تو این یه سال دوستان زیادی پیدا کردیم که خیلی هاشون تا پای جان اخلاق بـــِلَکی گونه ( اسم سگمون ) ما رو تحمل کردن.

بدینوسیله از همه دوستان و ایضآ دشمن ِ قسم خورده اینجا ! که با نظراتشون و درج پیام های مهربانانه شون این حقیر ِ فقیر ِ سراپا تقصیر ( اینو دیروز از تو رادیو یاد گرفتم ) رو در نوشتن درین گوشه گم شده درین دنیای فانی ترغیب کردن کمال قدردانی را دارم و گرچه هرگز نخواهم توانست محبت های بی دریغ شما دوستان خوبم رو جبران کنم ولی همینجا اعتراف میکنم که هرگز فراموش نخواهم کرد.

در همینجا لازم میدونم که اعلام کنم که تصمیم گرفتم دیگه تو این دنیای مجازی چیزی ننویسم و از همه شما خدا حافظی کنم. دلیل خاصی هم نداره فقط دوست دارم در اوج کنار برم.

ازینکه درین مدت مشوق من بودید ممنونم.

من اهلشم تو چی ؟

rroozzmmaarreeggii — Sat, 02 Aug 2008 11:36:18 GMT

اصولآ اهل هر کاری باشم سیاست ایجاب میکنه تو محله مون سر به زیر باشم.

مدتی بود دختر همساده مون ! تماس های وقت و بی وقتش کلافه ام کرده بود. اعم از اینکه صبح زود اس ام اس میزد که : سلام - صبح زیبای بهاریتون بخیر.

یا آخر شب اس ام اس که : شبتون بخیر - خوب بخوابی و اینا . . . . .

یا اینکه تماس میگرفت که : خوبید آقای آستی ؟ چند روز ماشینتون و ندیدم نگرانتون شدم و اینا . . .

ما هم رفته بودیم تو جلد مثبت مون و جواب میدادیم که : خوبیم و اینا . . . و یا ممنونیم و اینا . . .

تا اینکه یه روز زنگ زد و در حین حرفش گفت : . . . " آست جان " . . . .

ما بعد ازینکه برق سه فازمون پرید گفتیم : خانوم جان - اولآ که آقای آستی . .

دومآ اینکه این تماس های وقت و بی وقت سرکار الیه گاهآ ما را از نون خوردن میاندازد. شما دختر بسیار زیبا و خوش چهره و ایضآ خوش هیکل و با وَجـَـناتی هستید ولی صد حیف که در ساختمان ما سکونت دارید و همسایه محسوب میشیم و بدیت ترتیب اسلام دست و پای ما را بسته است.

اگه یه کوچه اون ور تر بودید چه بسا ما تا حالا خودمان دست به کار شده بودیم و اینا . . ولی با توجه به داشتن سه عدد برادر از نوع کُـــرد، در حال حاضر ما از داشتن رابطه با شما معذوریم و اینا. . .

گفت : آقای آستی شما در مورد من سوء برداشت کردید و اینا . . . و من اگر هم رابطه ای با شما داشته باشم این رابطه یه رابطه ء سبک خواهد بود و ما تو عالم همسایگی اونقدر به هم نزدیک نخواهیم شد و اینا . . .

ضمن اینکه من ازون دخترا (!) نیستم و اصلآ اهلش نیستم و اینا . . .

منم گفتم : خب مشکل همینجاست دیگه خانوم. چون من اهلشم و درین مورد با هم تفاهم اخلاقی نداریم و اینا . .

با صدایی بریده بریده گفت : پس بهتره دیگه تماس نگیرم و اینا . . ؟

گفتم : ممنون میشم و اینا . . .

یاد این افتادم که زمانی که سرباز بودم رفته بودم مرخصی. خونه ما چون تو یه کوچه خیلی خلوت قرار داشت خواب قَــــیلوله ( خواب ظهر گاهی ) زیر باد کولر خیلی میچسبید فلذا اهالی خانه کلهم اجمعین بعد از صرف ناهار به خواب اصحاب کهف فرو میرفتن.

یه زن کولی بود که سر ظهر که همه کپه مرگمون و گذاشته بودیم، میومد و ز ِررررررررررررر زنگ میزد و با ناله میگفت : خانــــِــم جان، آقا جان یــِـی نونی، برنجی، لباسی، کمکی به ما بکن. گرسنمه و صغیر دارم و اینا . . .

هر چی هم بهش میدادیم باز فردا سر ظهر که خواب بودیم سر و کله اش پیدا میشد و دوباره ز ِررررررررر زنگ و میزد و عین مکالمه روز قبل و میگفت.

یه روز ظهر که هنوز بیدار بودم و خوابم نبرده بود تا زنگ زد یه شلوارک کردم پام و لخت و عور رفتم دم در. بماند ازینکه وقتی منو با اون هیبت !! دَرانه در دید فیوزاش پرید.

گفتم : ها ! چیه ؟ باز چی میخوای؟ عین مکالمه اش و که ضبط کرده بود دوباره گفت. آقا جان یــِـی نونی، برنجی . . .

در حالی که اخم کرده بودم آروم گفتم : خب ! هیـــس ! داد نزن ببینم.

بعدم در حالی که دست میکردم تو جیبم گفتم : کسی خونه نیست. بیا بالا. من میخوام دوش بگیرم. اگه بیای گُرده منو یه کیسه بکشی . .

بعد در حالی که از جیبم یه اسکناس هزاری در آورده بودم بیرون و نشونش میدادم و چشام و نیمه باز کرده بودم ادامه دادم که :

اگه این کارو بکنی ســـــــــه تـــّـا ازین هزاری سبزا میزارم کف دستت.

یه چند ثانیه ای طول کشید تا پیشنهاد بی شرمانه من به مغزش برسه و طی این مدت همینطور با چشم و دهن ِ باز داشت منو برانداز میکرد.

پیام رو که گرفت آروم یه چند قدمی عقب رفت و یهو چادر چاقچولش و زد زیر بغلش و دِ برو که رفتی و دیگه هم اون ورا پیداش نشد و اینا . . .

مامانم میگفت : آست چیکارش کردی که رفت و دیگه تو این محل نمیاد ؟

گفتم : زبان خوش مادر جان ! گفتمان منطقی !

حتی اگه با یه کولی هم منطقی صحبت کنی میفهمه بالاخره. منم خیلی منطقی و محترمانه ازش خواستم که دیگه ظهر ها مزاحم ما نشه. اونم بابت اینکه ظهر ها ما رو از خواب بیدار میکرده عذر خواهی کرد و رفت و اینا . . .

پی نوشت و اینا . . . : حیف گاهی تو دید بودن و قرار گرفتن در شعاع راداری همسایه ها بد جوری دست و پای مُسلمین و مُــسلمات و میبنده !

نا آشنا !

rroozzmmaarreeggii — Fri, 01 Aug 2008 00:00:18 GMT

باز هم قـلبی به پایم اوفــــــتاد

باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیر و دار ِ یک نبـــــــــــــــــرد

عشق ِ من بر قلب من سردی چیره شد

باز هم از چشمه ء لب های من

تشنه ای سیراب شد، سیراب شد

بـــــــــاز هم در بستر ِ آغوش من

رَهروی در خواب شد، در خواب شد

بر دو چشمش دیده می دوزم به نــــــــاز

خود نمیدانم چه می جویم در او !!

عاشقی دیوانه می خواهم که زود

بگذرد از جاه و مــــــال و آبرو !!

او شراب بوسه می خواهد ز من

من چه گویم قلب پر اُمید را ؟!

او به فکر لــــــذّت و غافل که من

" طالبم آن لذّت جاوید را "

من صفای عشق می خواهم از او

تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد از من آتشین

تا بسوزاند در او تشویش را

او به من میگوید: ای آغوش ِ گرم

مست ِ نازم کن، که من دیوانه ام

من به او میگویم : ای نا آشنا !!

بگذر از من، من تو را بیگانه ام

آه ازین دل، آه از این جام ِ اُمید

عاقبت بشکست و کَس رازش نخواند

چـَـــنگ شد در دست هر بیگانه ای !

ای دریغا !

ای دریـــــــغا ! کس به آوازش نخوانـــــــد . . . .

پی نوشت :

آن کیــست کـز روی کَــرَم

با چون منــی یاری کنــــــد

بر جای ِ بدکاری چـــــو من

یکــــــــدم نکـــــوکاری کند

زان طُرّه ء پُر پیـــــچ و خَـم

سهل است اگر بینم ستـم

از بنـــد ِ زنجیرش چه غم ؟

هر کس که عــــــیاری کند