روزمرگی

امتداد رد پای یک ! نفر

rroozzmmaarreeggii — Fri, 11 May 2012 15:25:00 GMT

امتداد رد پای یک نفر، ....

که تقُ تق می دود درست روی طولِ موج هایِ خواب زندگیت با همان سرُ لباسُ وضعِ ظاهرِ همیشگیش! بی خیال ِعاطفه. بی خیالِ آبرو. بی خیالِ اعتبار...,

حلقه حلقه دود می کنی طلسمِ برگ را.

می خورد به هم حواسِ اضطراب..!

پخش می شود صدای پاشنه..

سایه غرق در نگاهِ بُهت...

توی راه پله ها کسی ست. شبیه تو....نه!.. ولش کن. اصلآ چه فرق می کند! شبیه هرکسی! شکلِ خانه ات خراب نیست !؟؟

حسِ عاشقانه ای مچاله می شود...., زباله اعتماد...

درد می کشد غرور یک نفر.

درد می کشد تمام مغز استخوان.!

حدس می زنی کسی شکسته است..

تباه می شوی.

لحظه ها سکوت میکنند..

پی نوشت : شاعرش نمیدونم کیه. ضمنآ کمی ! شعر رو با اجازه شاعرش تغییر دادم.

زنده یا زننده . . .

rroozzmmaarreeggii — Fri, 02 Mar 2012 22:47:00 GMT

زمان : هر زمان

مکان : همین بغل پای صندوق رای

مجری : خواهرم الان حدودآ ۶ ماهه رسانه های بیگانه مردم رو به عدم حضور در انتخابات دعوت میکنن ولی امروز مشاهده میکنیم که مردم یه نـــــــــــه بزرگ به این رسانه ها گفتند و نشون دادند که ارزشی برای این رسانه ها و تبلیغاتشون قائل نیستن. شما نظرتون چیه ؟

خواهرش : بله واقعآ همینطوره که شما میگید و همونطور که امروز به همه ثابت شد مردم واقعآ ارزشی برای گفته های این نوع رسانه های قائل نیستند و من از همین تریبون از نیروی انتظامی درخواست میکنم که اینقد هی نریزن و ماهواره مردم و جم کنن. بــِکِشن بیرون از ما لطفآ.

ریّق - فیّق

rroozzmmaarreeggii — Sat, 25 Feb 2012 10:59:00 GMT

با دوستم رفتیم خونه ببینیم یه هفتاد میلیون ( ناقابل ) کم دارم. به دوستم که خونه رو معرفی کرده میگم : نه نمیشه ۷۰ کسر دارم.

همچین در اِند مرام میگه : غمت نباشه داداش ! نمیرن رفقا ! بالاخره یه چار تا رفیق مث ما داری. نمیزاریم کم بیاری !

رو کردم بهش گفتم : آخه دیوث اُدمه ای تو خودت الان ۵ ماهه که یک و نیم به من بدهکاری !

جدایی !

rroozzmmaarreeggii — Mon, 16 Jan 2012 18:58:00 GMT

چه جدایی شیرینی شد جدایی نادر از سیمین. . . .،

پی نوشت ۱: حالا امشب اخبار تلویزیون از تودیع و معارفه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و قیمت سکه و هفته ء هوای پاک و ۱۲۰ برنامه کلان برای دهه مبارک و کاهش رتبه اروپا در موسسه استاندارد استنفورد و کاهش حقوق کارمندان یونان و انتقاد شدید استاد دانشگاه امریکا از سرکوب معترضین وال استریت و تظاهرات بر علیه طارق الهاشمی در عراق و نشست پارلمان عراق برای ضرورت اتحاد داخلی و نام نویسی انتخابات ریاست جمهوری مصر و احتمال بازنگری معاهده کمپ دیوید و تظاهرات مردم بحرین بر علیه آل خلیفه و پیش بینی سازمان هواشناسی برای نقاط کشور و ابعاد سیاسی برخورد هوایی دو تا هواپیمای اف ۱۵ و میراژ در عربستان و باخت ۳ بر صفر ذوب اهن برابر سایپا و برد ۳ بر ۱ فولاد برابر صنعت نفت و باخت ۲ بر ۱ راه آهن برابر صبای قم و برد ۱ بر صفر داماش برابر فجر سپاسی و برد ۳ بر صفر تراکتور برابر شاهین بوشهر و برد مس کرمان برابر استقلال و کاهش استقبال تماشاگران فوتبال بخاطر برگزار شدن مسابقات بین هفته و سالروز فرار محمدرضا شاه و پیامد های حضور شاه برای انور سادات و رفتن شاه پیش پیشگو برای اطلاع از آینده و بسته خبری علم و فن آوری و آموزش عالی و اختراعات و تعویق کنکور دانشگاه پیام نور و راه اندازی سایت کرسی های آزاد اندیشی و تجمع ۳۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه شریف برای تغییر رشته به فیزیک هسته ای و موفقیت دانشگاه صنعتی توسط کشت سلولی برای درمان مینیسک پا و رشد بی سابقه ایران در نشریه نیچر برای صعود ۳ پله ای رتبه علمی ایران و اجرای طرح آزمایشی ارتقا سلامت و اعلام چند باره پیامک برای اعلام نظرات و پیشنهادات و انتقادات و . . . میگه و میگه،

الّا یه جمله که توش نادر، یا سیمین، یا حتی . .

"جـــدایی" باشه !

پی نوشت ۲ :

زین دو هزاران مــن و ما
این چه منم نه من منم
دست منه بر دهنـــــــم
گوش بده عربــــــــده را

گوسفند سیاه

rroozzmmaarreeggii — Thu, 12 Jan 2012 10:20:00 GMT

شهری بود که همه اهالی آن دزد بودند. شبها پس از صرف شام، هرکس دسته کلید بزرگ و فانوس را برمیداشت و از خانه بیرون میزد. برای دستبرد زدن به خانه یک همسایه. حوالی سحر با دست پر به خانه برمیگشت، به خانه خودش که آنرا هم دزد زده بود.

به این ترتیب، همه در کنار هم به خوبی و خوشی زندگی میکردند! چون هرکس از دیگری میدزدید و او هم متقابلاً از دیگری، تا آنجا که آخرین نفر از اولی میدزدید. داد و ستدهای تجاری و به طور کلی خرید و فروش هم در این شهر به همین منوال صورت میگرفت. هم از جانب خریدارها و هم از جانب فروشنده ها. دولت هم به سهم خود سعی میکرد حق و حساب بیشتری از اهالی بگیرد و آنها را تیغ بزند و اهالی هم به سهم خود نهایت سعی و کوشش خودشان را میکردند که سر دولت را شیره بمالند و نم پس ندهند و چیزی از آن بالا بکشند؛ به این ترتیب در این شهر زندگی به آرامی سپری میشد. نه کسی خیلی ثروتمند بود و نه کسی خیلی فقیر و درمانده.

روزی، چطورش را نمیدانیم؛ مرد درستکاری گذرش به شهر افتاد و آنجا را برای اقامت انتخاب کرد. شبها به جای اینکه با دسته کلید و فانوس دور کوچه ها راه بیفتد برای دزدی، شامش را که میخورد، سیگاری دود میکرد و شروع میکرد به خواندن رمان. دزدها میامدند؛ چراغ خانه را روشن میدیدند و راهشان را کج میکردند و میرفتند. اوضاع از این قرار بود تا اینکه اهالی، احساس وظیفه کردند که به این تازه وارد توضیح بدهند که گرچه خودش اهل این کارها نیست، ولی حق ندارد مزاحم کار دیگران بشود. هرشب که در خانه میماند، معنیش این بود که خانواده ای سر بی شام زمین میگذارد و روز بعد هم چیزی برای خوردن ندارد.

بدین ترتیب، مرد درستکار در برابر چنین استدلالی چه حرفی برای گفتن میتوانست داشته باشد؟ بنابراین پس از غروب آفتاب، او هم از خانه بیرون میزد و همانطور که از او خواسته بودند، حوالی صبح برمیگشت؛ ولی دست به دزدی نمیزد. آخر او فردی بود درستکار و اهل اینکارها نبود. میرفت روی پل شهر میایستاد و مدتها به جریان آب رودخانه نگاه میکرد و بعد به خانه برمیگشت و میدید که خانه اش مورد دستبرد قرار گرفته است.

در کمتر از یک هفته، مرد درستکار دار و ندارد خود را از دست داد؛ چیزی برای خوردن نداشت و خانه اش هم که لخت شده بود. ولی مشکلی این نبود. چرا که این وضعیت البته تقصیر خود او بود. نه! مشکل چیز دیگری بود. قضیه از این قرار بود که این آدم با این رفتارش، حال همه را گرفته بود! او اجازه داده بود دار و ندارش را بدزدند بی آنکه خودش دست به مال کسی دراز کند. به این ترتیب، هر شب یک نفر بود که پس از سرقت شبانه از خانة دیگری، وقتی صبح به خانة خودش وارد میشد، میدید خانه و اموالش دست نخورده است؛ خانه‌ای که مرد درستکار باید به آن دستبرد میزد.

به هر حال بعد از مدتی به تدریج، آنهایی که شبهای بیشتری خانه شان را دزد نمیزد رفته رفته اوضاعشان از بقیه بهتر شد و مال و منالی به هم میزدند و برعکس، کسانی که دفعات بیشتری به خانة مرد درستکار (که حالا دیگر البته از هر چیز به درد نخوری خالی شده بود) دستبرد میزدند، دست خالی به خانه برمیگشتند و وضعشان روز به روز بدتر میشد و خود را فقیرتر میافتند.

به این ترتیب، آن عده ای که موقعیت مالیشان بهتر شده بود، مانند مرد درستکار، این عادت را پیشه کردند که شبها پس از صرف شام، بروند روی پل چوبی و جریان آب رودخانه را تماشا کنند. این ماجرا، وضعیت آشفتة شهر را آشفته‌تر میکرد؛ چون معنیش این بود که باز افراد بیشتری از اهالی ثروتمندتر و بقیه فقیرتر میشدند. به تدریج، آنهایی که وضعشان خوب شده بود و به گردش و تفریح روی پل روی آوردند، متوچه شدند که اگر به این وضع ادامه بدهند، به زودی ثروتشان ته میکشد و به این فکر افتادند که "چطور است به عده ای از این فقیرها پول بدهیم که شبها به جای ما هم بروند دزدی". قراردادها بسته شد، دستمزدها تعیین و پورسانتهای هر طرف را هم مشخص کردند: آنها البته هنوز دزد بودند و در همین قرار و مدارها هم سعی میکردند سر هم کلاه بگذارند و هرکدام از طرفین به نحوی از دیگری چیزی بالا میکشید و آن دیگری هم از ... .

اما همانطور که رسم اینگونه قراردادهاست، آنها که پولدارتر بودند و ثروتمندتر و تهیدستها عموماً فقیرتر میشدند. عده‌ای هم آنقدر ثروتمند شدند که دیگر برای ثروتمند ماندن، نه نیاز به دزدی مستقیم داشتند و نه اینکه کسی برایشان دزدی کند. ولی مشکل اینجا بود که اگر دست از دزدی میکشیدند، فقیر میشدند؛ چون فقیرها در هر حال از آنها میدزدیدند. فکری به خاطرشان رسید؛ آمدند و فقیرترین آدمها را استخدام کردند تا اموالشان را در مقابل دیگر فقیرها حفاظت کنند، ادارة پلیس برپا شد و زندانها ساخته شد. به این ترتیب، چند سالی از آمدن مرد درستکار به شهر نگذشته بود که مردم دیگر از دزدیدن و دزدیده شدن حرفی به میان نمیاوردند. صحبتها حالا دیگر فقط از دارا و ندار بود؛ اما در واقع هنوز همه دزد بودند. تنها فرد درستکار، همان مرد اولی بود که ما نفهمیدیم برای چه به آن شهر آمد و کمی بعد هم از گرسنگی مُرد.

به نقل از کتاب شاه گوش ميکند. "ايتالو کالوينو"

rroozzmmaarreeggii — Tue, 03 Jan 2012 22:33:00 GMT

فاک.. . فاک . . . فاک ... . . ای فاک تو این زندگی . . .. فاک . .... . فاک . . . . فاک . . . فاک . . ..

فقط با هزار بار هوار کشیدنش ممکنه امشب صب بشه .. . ... . . .

همین !

.. . . . . . ... .،

پی نوشت : از برادر عزیزمون، زندگی، که گویا هر روز براشون شب جمعه اس تقاضا دارم یه چند روزی رو، روی حساب عادت ماهیانه ما رو معاف کنن.

پسر باز که تو اومدی . . . .!

rroozzmmaarreeggii — Thu, 24 Nov 2011 23:13:00 GMT

جوون که بودیم وقتایی که مهمون داشتیم مامانه هی به ما میگفت : آست جان شب مهمون داریما زود بیا ! منم مثل این مردا که از دست غر غرای زنشون میخوان در برن میگفتم : خب بابا یه بار گفتی شنیدم. باشه ! ولی عملآ همیشه دیر میرسیدم. مثلآ وقتی مهمونا سر سفره نشسته بودن و غذا رو شروع کرده بودن ! وسطاش من میرسیدم و سلام سلام سلام . . .بعدشم وقتی ازون سر سفره مامانم چپ چپ نیگا میکرد اصلآ به روی خودم نمیآوردم و یکی یکی احوال مهمونا رو میپرسیدم. انگار نه انگار که من دیر رسیدم.

خب چطوری محمد آقا . . ، نسرین خانم چطوری ؟ بکش بابا ! مرغ بزار چرا برنج خالی میخوری پس ؟! چرا حسن آقا نیومد ؟ . . عزیز چطوری ؟ اون روز دیدمتا منتظر تاکسی بودی تو ایسگا، سهراب چرا نیومده ؟! مامان آست برا من ته دیگ میزاری ؟! آب ِ مرغ اَم بریز . . خب شهاب چطوری ؟ ای بابا تو که هنوز موات بوره ! پس کی رنگش عوض میشه ! عمو باز که تو سر سفره پات و دراز کردی پس ! سالاد . . . تروخدا بکشین دیگه من هی اصرار نکنم.

آخرشم یا بابا یا مامان هوار می کشید که : اگه زبون به دهن بگیری مهمونا میفهمن چی میخورن

و آنگاه سکوت حکمفرما میشد . . .

به این روش میگن : فرار به جلو . . . یعنی یه جوری میری تو دل طرف که خودش کوتاه بیاد !!

و این ینی که مامان جان میدونستم باید زود بیام ولی جان جدت نشد ! حالام تو دیگه گیر نده

حالا به روش همون قدیما : خب بچه ها چطورین ؟ خوبین ؟ اوه آبجیمون چقده حساسن . . .سوپ بکش، پس چرا نمیخوری . . .بِکـَش. . . بــِکــَـــــــش . . .

حقیقتش یه کم درگیر بودم تو این ایام ! همین

اصلآ توجه کردین همیشه مشکلات یکی یکی میاد سراغت ولی انگار وقتی یه مشکل میاد سراغتون انگار که جاتون لو رفته باشه، بقیه مشکلا یه دفه هوار میشن سرت. منم اینجوری شده بودم. جام لو رفته بود !! بد فرم. از هر طرف میگرفتمش یه طرف دیگه اش زرتی در میرفت و . .

عوض کردن شغل و . . .، درگیری های ذهنی حاصل از کار کردن با یه آدم الدنگ . . .، وکیل و دادگاه و . . .، مستاجر زبون نفهم و . . . خلاصه بدجور جامون لو رفته بود و فروخته بودنمون ! (شرحش و حالا بعدآ اگه شد میگم )

بگذریم. هستیم حالا. ممنونم از احوال پرسیتون. بهترم. ای میگذرونیم. روزمرگیه دیگه !

از خدا که پنهون نیست از شمام نباشه، دروغ چرا ! حقیقتش این چن وقته حتی فرصت نکردم بلاگ دوستان و بخونم ! خعلی بَدم ! خودمم میدونم.

حالا اینا رو ولش. دم خونه مون یه کترینگ زدن. ینی به جان خودم اونقده خوچالم که نگو. ینی ترکوندن. تو همین یه هفته ده روزه که راه افتاده وقتی میرم غذا بگیرم ازشون، پسره رییسشون میگه : هوای آقا رو داشته باش مشتریمونه ! دیگه حساب کن یارو چند بار میتونه منو تو این یه هفته دیده باشه که میگه مشتریمونه !

اصلآ هر چی فکر میکنم میبینم تغییر روحیه ام که باعث شد دوباره بنویسم همین کترینگه اس ! به مولا قسم.

حالا البت مشکلات تموم نشده هنو. . .تشریف دارن و همچنان گاهی تک تک و گاهی هم کامیونی میان. ولی خدا رو شکر ضامنش و از رو حالت رگبار گذاشن رو تک تیر . . . .فعلآ سوت خمپاره میشنویم زرتی دراز کش میشیم ! زندگیه دیگه . کلآ همینجوریه و همیشه شخمیه.

فعلآ آخرینش که همچنان تو کــَفِشم اینه که تو جلسه ساختمون من شدم مدیر و همشیرمون هم شده حسابدار !!! احتمالآ فیلم زیاد داریم. اولیش این که فردای انتخابات (نه انتخابات ریاست جمهوری ها) بلافاصله زنگ زده و میگه آقای آست من رفتم فلان و بیسار و دفتر معین و ماشین حساب و . . خریدم. از کی کارم و شروع کنم ؟! میگم بابا حاج خانوم خیلی جدی گرفتی قضیه رو. داشتیم همه اینا رو ! شما فقط نگه دارنده حساب هایی و بهتره برای هر خرجی، اول هماهنگی بفرمایید.

لذا با عرض شرمندگی برای اینکه از همین اول کلامون نره تو هم هزینه اینا رو من قبول نمیکنم !

- وا !!؟؟

- والله بخدا.

احتمالآ خوراک بلاگ تا شیش ماه جوره !! اگه هم دوباره غیبتم طولانی شد بیاین امین آباد !

پی نوشت : از دوستان بسیار خوبم که این چند وقته کنارم بودن و تلاش میکردن حداقل گه گاهی من و از نگرانی های روزمره دور کنن تِشَــکر میکنم.

اونایی هم که به هرنوعی سعی میکردن پاتیناژ برن (رو نِرو ِ من دیگه) ازونا هم تِشـَکر میکنم. جدیا ! از پشتکارشون خیلی چیزا آموختم.

بی حرفی از ابهام و آینه

rroozzmmaarreeggii — Sat, 10 Sep 2011 22:18:39 GMT

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری میکنم

صبوری میکنم تا تمام کلمات عاقل شوند

صبوری میکنم تا ترّنم نام تو در ترانه کامل تر شود

صبوری میکنم تا طلوع تبسم، . . .

تا سهم سایه، . . .

تا سراغ همسایه، . . .

صبوری میکنم تا مدار، مدارا، مرگ،. . .

تا مرگ خسته از دقّ الباب نوبتم آهسته زیر لب چیزی، حرفی، سخنی بگوید

که : مثلآ وقت بسیار است و دوباره باز خواهم گشت

هه . . .

مرا نمیشناسد مرگ !

یا کودک است هنوز !؟

و یا شاعران ساکتند ؟!

حالا برو ای مرگ

برادر

ای بیم ساده ء آشنا

تا تو دوباره باز آیی

شاید ! من هم دوباره عاشق شوم.

پی نوشت : میام

خاطر دوست اگر در دل من خانه نداشت - عمر بی حاصل ِ من این همه افسانه نداشت

rroozzmmaarreeggii — Sat, 16 Jul 2011 17:30:00 GMT

دوست ، تقدیر گریزناپذیر ما نیست.

برادر، خواهر، پسر خاله و دختر عمو نیست که آش کشک خاله باشد.

دوستی انتخاب است. انتخابی دو طرفه که حد و مرز و نوع ِ آن به وسیله ی همان دو نفری که این انتخاب را کرده اند تعریف می شود.

با دوستانمان می توانیم از همه چیز حرف بزنیم و مهم تر آنکه می توانیم از هیچ چیز حرف نزنیم وسکوت کنیم.

با دوستانمان می توانیم درد دل کنیم و مهم تر آنکه می شود درد دل هم نکرد و بدانیم که می داند.

از دوستانمان می توانیم پول قرض بگیریم و اگر مدتی بعد او پول خواست و نداشتیم با خیال راحت بگوییم نداریم. و اگر مدتی بعد تر دوباره پول احتیاج داشتیم و او داشت دوباره قرض بگیریم.

به دوستانمان می توانیم بگوییم: امشب بیا خونه ء ما دلم گرفته و اگر شبی دیگر زنگ زد و خواست به خانه مان بیاید و حوصله نداشتیم بگوییم : امشب نیا حوصله ندارم.

با دوستانمان می توانیم بخندیم، می توانیم گریه کنیم، می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم، می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم، می توانیم شادی کنیم، می توانیم غمگین شویم، می توانیم دعوا کنیم، می توانیم در عروسی خواهر و برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم عروسی خواهر و برادر خودمان است و اگر عزیزی از عزیزان دوستانمان مُرد، لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عزا بدانیم.

با دوستانمان می توانیم قدم بزنیم، می توانیم نصف شب زنگ بزنیم و بگوییم : پاشو بیا اینجا ! و اگر دوستمان پرسید : چی شده؟ بگوییم :حرف نزن فقط بیا ! و وقتی دوستمان بی هیچ حرفی آمد، خیالمان راحت باشد که در این دنیا تنها نیستیم ...

با دوستانمان می توانیم حرف نزنیم،

کاری نکنیم،

جایی نرویم،

و حتی او را نبینیم و فقط . . .

و فقط از این که هستند، خوشحال و خوشبخت باشیم ...

از : سروش صحت با اندکی تغییر توسط آست.

سلام من و به خانوم هاتون !! برسونید . . .

rroozzmmaarreeggii — Sun, 19 Jun 2011 15:05:54 GMT

بابا ماشالله . . .